ชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งที่ดำเนินเยี่ยงคนธรรมดา จากชีวิตที่ราบเรียบทั่วไปใช้วิชาชีพที่เรียนมาประกอบอาชีพ เป็นพนักงานเงินเดือน นานปี
จนกระทั่งวันหนึ่งเธอตัดสินใจหันหลังให้สังคมที่วุ่นวาย ยึดถือแนวทางการดำเนินชีวิตตามพระราชดำรัสในหลวงท่าน "อยู่อย่างพอเพียง" ด้วยความซาบซึ้งในพระราชดำรัสและด้วยสำนึกรักบ้านเกิด เธอตัดสินใจละซึ่งแสงสีเสียงในเมืองใหญ่เดินทางกลับภูมิลำเนา ใช้ชีวิตธรรมดาประกอบอาชีพหัตถกรรมที่เธอรัก ซึ่งต้องอาศัยความรู้ ความสามารถ และชำนาญในการประดิษฐ์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่เธอมีใจรักและชื่นชมงานหัตกรรมชั้นสูงเป็นอย่างมาก ผลงานทุกชิ้นจึงกลั่นออกมาจากใจเธอ ทุกขั้นทุกตอนเธอทำด้วยความตั้งใจและร้อยจิตวิญญาณทีมุ่งมั่นเข้าไปด้วยกัน ต่างหูไม้ไผ่ตัวน้อยที่ร้อยเรียงบรรจงขึ้นมา มีทั้งความอ่อนช้อย ปราณีตและสวยงาม หากเห็นแค่มองผ่าน ใครเล่าจะรู้ถึงที่มาที่ไปว่าขั้นตอนนั้นสับซ้อนเพียงไหน  จากต้นไผ่ลำใหญ่ที่ไร้ค่าถูกแปรสภาพสักกี่สิบขั้นตอนเล่า กว่าจะมาเป็นเครื่องประดับชิ้นน้อยที่เราเห็น ทุกกระบวนการทุกขั้นตอนต้องใช้ซึ่งเวลาและการเอาใจใส่  ทว่าสิ่งที่เธอทำนั้นจะยึดเป็นอาชีพหาเลี้ยงตัวไม่ แต่สิ่งที่เธอทำคือสืบสานงานหัตถกรรมของไทยโบราณที่ทุกวันนี้จะถูกลืมและมองข้ามไปไม่ให้เหลือไว้เพียงแต่ความทรงจำ    
        ถ้า ณ ทุกวันนี้เราทุกคนล้วนมองแต่สังคมรอบข้าง มองแต่วัตถุนิยมไม่มีใครเลยที่จะเหลียวมองเห็นความสำคัญของความเป็นไทย ทุกอย่างจะถูกกลืนหายจากสังคมยุคเทคโนโลยี เครื่องจักรอุตสาหกรรม ซึ่งสักวันจะกลายเป็นมลพิษกลับมาทำร้ายตัวเราเอง ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่จะหันกลับมาอนุรักษ์ความเป็นไทย และอยู่อย่างพอเพียงตามพระราชดำรัสของพระองค์ท่าน

ฉันคงป็นเพียงพลังอันน้อยนิดที่เรียกร้องวัฒนธรรมไทยกลับคืนมา แต่หวังว่าสักวันเสียงน้อยนิดเหล่านี้จะก้องกลับมาเป็นเสียงที่มีพลังอันไพศาล